یک ضربان ساز برای کمک به کنترل ضربان قلب شما کاشته می شود. هنگامی که پس از حمله قلبی، جراحی یا مصرف بیش از حد دارو دچار ضربان قلب آهسته (برادی کاردی) می شوید، ممکن است پزشک شما ضربان ساز موقت را توصیه کند، اما انتظار می رود ضربان قلب شما بهبود یابد. برای اصلاح ضربان قلب آهسته یا نامنظم مزمن یا کمک به درمان نارسایی قلبی، ممکن است ضربان ساز به طور دائم کاشته شود.

بسته به شرایط شما، ممکن است یکی از انواع ضربان ساز زیر را داشته باشید:

• ضربان ساز تک محفظه: این نوع معمولاً تکانه های الکتریکی را به بطن راست قلب شما حمل می کند.
• ضربان ساز دو محفظه: این نوع، تکانه های الکتریکی را به بطن راست و دهلیز راست قلب می رساند تا به کنترل زمان انقباضات بین دو حفره کمک کند.
• ضربان ساز دو بطنی: ضربان‌زنی دو بطنی، که به آن درمان همگام‌سازی مجدد قلبی نیز می‌گویند ، برای افرادی است که نارسایی قلبی و مشکلات ضربان قلب دارند. این نوع ضربان ساز هر دو حفره پایینی قلب (بطن راست و چپ) را تحریک می کند تا ضربان قلب موثرتر شود.

قلب یک پمپ عضلانی به اندازه مشت است که چهار حفره دارد، دو حفره در سمت چپ و دو حفره در سمت راست. حفره های فوقانی (دهلیز راست و چپ) و حفره های پایین (بطن راست و چپ) با سیستم الکتریکی قلب شما کار می کنند تا ضربان قلب شما را با سرعت مناسب حفظ کنند – معمولاً 60 تا 100 ضربه در دقیقه برای بزرگسالان در حالت استراحت.

سیستم الکتریکی قلب شما ضربان قلب شما را کنترل می کند، از گروهی از سلول ها در بالای قلب (گره سینوسی) شروع می شود و به پایین گسترش می یابد و باعث انقباض و پمپاژ خون می شود. افزایش سن، آسیب عضله قلب در اثر حمله قلبی، برخی داروها و برخی شرایط ژنتیکی می تواند باعث نامنظم شدن ریتم قلب شود.

ضربان سازها فقط در صورت نیاز کار می کنند. اگر ضربان قلب شما خیلی کند باشد (برادی کاردی)، پیس میکر سیگنال های الکتریکی را برای تصحیح ضربان به قلب شما ارسال می کند.

برخی از پیس میکرهای جدیدتر نیز دارای حسگرهایی هستند که حرکت بدن یا ضربان تنفس را تشخیص می دهند و به دستگاه ها سیگنال می دهند تا ضربان قلب را در حین ورزش، در صورت نیاز، افزایش دهند.

ضربان ساز دارای دو بخش است:

• تولید کننده پالس الکتریکی: این ظرف فلزی کوچک یک باتری و مدار الکتریکی را در خود جای داده است که نرخ پالس های الکتریکی ارسال شده به قلب را کنترل می کند.
• سرب (الکترود): یک تا سه سیم انعطاف پذیر و عایق هر کدام در یک یا چند محفظه قلب قرار می گیرند و پالس های الکتریکی را برای تنظیم ضربان قلب ارسال می کنند. با این حال، برخی از ضربان سازهای جدیدتر نیازی به سرنخ ندارند. این دستگاه ها که ضربان ساز بدون سرب نامیده می شوند، مستقیماً در عضله قلب کاشته می شوند.